Jonge Socialisten

Een maand China betekent namelijk ook een maand geen facebook, geen twitter of dalailama.com – er stond wél op een tempel dat de Dalai Lama 'bijdraagt aan de Chinese eenwording'. Google werkt wel, maar als je bijvoorbeeld Tiananmen(het plein van die studenten-opstand in 1989) intypt, krijg je wel een foutmelding. Via een omweg belandde ik op de Engelse wikipedia-pagina van Tiananmen Square, maar nu was doorklikken naar de pagina van de opstand niet mogelijk. Uiteindelijk bleek de Nederlandse wikipedia-pagina van die opstand niet te zijn afgeschermd. Als je lang doorzoekt, vind je veel. Zo is er bijvoorbeeld voor elke westerse social media een Chinese equivalent, waar wij nog nooit van gehoord hebben.

Ik wil altijd zoveel mogelijk weten en te weten komen. Gelukkig is de Volkskrant en nos.nl gewoon beschikbaar, dus ik probeer nog een beetje bij te blijven over de malaise van de PVV, de verschrikkelijke plannen van de VVD en falende Nederlanders in de Tour de France. Niets nieuws dus. En zo viel mijn oog ook op de discussie over het nieuwe spotje waarin we onze geliefde partijleider, Diederik Samsom, boterhammetjes zien smeren. Ik had het filmpje gelukkig al gekeken in Nederland – youtube werkt hier ook niet – en kan er dus ook nog over mee praten. Al kan dat dus niet op twitter en heb ik waarschijnlijk ook alle discussies op dat medium gemist. En wat doet een mens die een mening heeft en niet op twitter kan, die schrijft een blog – schijnt sowieso erg populair te zijn in China.

Ik vertelde al, ik wil alles weten, en dan natuurlijk ook hoe onze primus inter pares zijn boterhammen smeert, zijn kinderen naar school brengt of zijn vrouw gedag kust. Maar dat is niet waarom ik dit een mooi filmpje vind. Ik las wat kritiek dat het te persoonlijk of te Amerikaans zou zijn, maar ik vind het juist heel erg Diederik. Zover ik weet, is zijn gezin enorm belangrijk voor hem, dus waarom mogen wij, de geïnteresseerde kiezers, dat niet zien? Een Diederik die opgesloten in zijn werkkamer, twenty-four seven zit te werken; dat is ongeloofwaardig. Net als een Sybrand op een racefiets. Onze partijleider is ook een mens die thuis boterhammen zit te smeren en de volgende generatie helpt met huiswerk maken, dat is toch niets om je voor te schamen? Dus laat het gewoon lekker zien. Ow, en over dat Amerikaanse: kijk eerst even een Amerikaans campagnefilmpje voordat je die vergelijking maakt. Zolang er geen sneer in zit naar een andere partij, is het geen echt Amerikaans filmpje.

Op het partijcongres waar Diederik werd gekozen, renden zijn kinderen vol trots het podium op. Ik zie een trotse vader en een partijleider waar mensen zich mee kunnen identificeren. Hij heeft zijn gezin niet nodig om stemmen te trekken, we hebben namelijk al een ijzersterk programma, Diederik gaf een geweldige speech op het congres en we hebben duizenden vrijwilligers die komende maanden de straat op gaan voor Diederik. Dat is allemaal om stemmen te trekken, de rest laat gewoon zien wie Diederik is.

En uiteindelijk merk je, zo afgesloten van meninggevend Nederland, dat het ook eigenlijk niet zoveel uitmaakt wat twitteraar X of blogger Y vindt, het gaat om de mensen die straks moeten stemmen. Zonder al die social-media blijft slechts de realiteit over en heel veel anders is die niet. Want zelfs al zit je in een afgelegen stadje in Noord-Oost China, je komt zomaar een mede-JS'er tegen – Giselle Schellekens. Waar we in Nederland deze discussie over twitter zouden hebben gevoerd, konden we hem in Ping Yao in real-life voeren. Ook wel eens leuk, voor de afwisseling. En ook makkelijker zonder censuur en met meer dan 140 tekens.