Jonge Socialisten

Momenteel is Egypte in handen van een militair bewind dat symbolische verkiezingen toestaat, die het parlement geen noemenswaardige macht zullen verschaffen. Daarnaast legt de SCAF beperkingen op aan de 100 mensen die benoemd zullen worden om aan de nieuwe grondwet te werken. Het Tahrirplein is de afgelopen dagen een stuk rustiger geworden en gisteren zelfs weer opengesteld voor verkeer. Maar doorgaans is vrijdag is een populaire dag om samen te komen op het Tahrirplein. Vrijdag is de eerste dag van het weekend in Egypte en ‘s middags verzamelen gezinnen met kinderen zich op het plein, artiesten zingen revolutionaire liedjes en kinderen rennen rond met de Egyptische vlag op hun wangen geschilderd. Misschien lijkt het voor de buitenwereld kalmer te worden, onder de oppervlakte broeit het nog behoorlijk. De protesten zijn nog lang niet afgelopen. Kortom, het is een kwestie van tijd tot de laatste druppel de emmer weer doet overlopen.

De woede over het wrede SCAF optreden tegen de relatief vreedzame demonstranten leeft sterk bij de filosofische sit-ins die bij het regerings- en parlementsgebouw worden gehouden. De meeste Egyptenaren kijken naar de staatstelevisie, waarop wordt verkondigd dat er alleen maar criminelen op het Tahrirplein te vinden zouden zijn. In Egypte zijn veel N.G.O.’s bezig met de mensen te vertellen wat er feitelijk gebeurd. De ‘stille massa’  zou bewust moet worden gemaakt van de wrede afstraffing van de demonstraties. Het militaire bewind bood criminelen strafvermindering aan als ze voor ongeregeldheden op het Tahrirplein zorgden. Vrouwen werden door deze criminelen aangerand, maar kregen directe bescherming van de mannelijke demonstranten op Tahrir zodra de intriganten opgemerkt werden. Tijdens de demonstraties kregen demonstranten sms’jes van de regering waarin ze werd opgedragen zich te melden bij de overheid. Ik sprak met demonstranten, die vertelden dat mannen daar gemarteld werden en bij vrouwen vernederende zogenaamde ‘maagdelijkheids-testen’ werden uitgevoerd onder toekijken van militairen. In Cairo zie je op vele muren graffiti van een meisje met hoofddoek, dat op een nieuwskanaal hierover openlijk durfde te vertellen.

De werkloosheid is in Egypte enorm gestegen sinds de demonstraties begonnen zijn. Toeristen mijden het gebied uit angst voor ongeregeldheden en dat is slecht voor een economie die voor een groot deel om toerisme draait. Ongeveer de helft van de bevolking leeft onder de armoedegrens. Het moslimbroederschap speelt hier op in, door voedsel uit te delen in arme wijken en probeert mensen op allerlei manieren te beïnvloeden. In sommige moskeeën wordt de mensen verteld dat alleen ‘heidenen’ voor nieuwe partijen stemmen. Daarnaast heeft het moslimbroederschap een deal met een telefoonmaatschappij waarbij ze dagelijks naar alle telefoonnummers propaganda-sms’jes versturen. Verder staat bij ieder stembureau een groepje afgevaardigden van het moslimbroederschap die je nog een laatste stemadvies komt geven.

Het moslimbroederschap houdt het leger te vriend door dealtjes te sluiten met de SCAF. Een voorbeeld daarvan is het referendum, waarin een meerderheid van de bevolking de minieme grondwetswijzigingen aannamen. Het moslimbroederschap liet in hun gemeenschappen weten dat ze ‘voor’ moesten stemmen, de meeste mensen waren zich nauwelijks bewust van de inhoud van het voorgelegde referendum. Het moslimbroederschap wilde zo snel mogelijk verkiezingen, zodat de oppositiepartijen nauwelijks de kans zouden hebben om zichzelf te organiseren. Daarnaast zitten de verkiezingen hier erg complex in elkaar, met lange kieslijsten en verschillende rondes. Een systeem dat moeilijk te begrijpen is voor een buitenstaander, maar ook voor de Egyptenaren zelf. Tijdens het regime van Mubarak werd de linkse seculiere oppositie ook als grootste vijand beschouwd. De progressieve partijen vochten tegen het autoritaire bewind, terwijl het moslimbroederschap weinig problemen heeft met het autoritair regime. Momenteel, gebruiken de islamieten alle oude kanalen om hun propaganda te verspreiden. De nieuwe partijen hebben daardoor een achterstand in de communicatie naar de bevolking.

Het aftreden van Mubarak had een nieuw tijdperk in moeten luiden, maar zolang de rest van het oude regime aan de macht blijft zal er weinig veranderen in Egypte. Het leger heeft nieuwe verkiezingen toegestaan, wat tot een hoop tevredenheid bij de meeste jongeren heeft geleid. Maar de verkiezingen zijn alleen maar symbolisch en hebben vrijwel geen invloed op de positie van de huidige machtshebbers. Er zijn verkiezingen, maar de gekozenen krijgen niet de macht om een regering te vormen. Het leger heeft aangekondigd dat zij de macht in eigen hand zal houden. De 100 mensen die de grondwet zouden moeten veranderen worden in hun bevoegdheden beperkt door de SCAF. Het is een kwestie van tijd totdat de Egyptenaren opnieuw de straat op zullen gaan.

Blogs zijn op persoonlijke titel

Disclaimer: Deze weblog is afgelopen maandag geschreven. Inmiddels heeft de inhoud van deze blog daardoor een bijna voorspellende waarde gekregen. In Caïro zijn opnieuw onlusten uitgebroken. Het is te hopen dat het militaire regime daar snel inziet dat ware democratie gepaard gaat met veel verantwoordelijkheden, samenwerking en luisteren naar de burgers.